Elisabeth

De Hagenaar Elisabeth liep in 1908 te Dodewaard van stapel, en heeft tot 1953 zonder motor haar werk gedaan. Na deze motorisering werd zij echter snel onrendabel en weggeconcurreerd door de steeds groter wordende motorvrachtschepen. Enkele hippies kochten de Elisabeth gingen in het kale ruim wonen. De Elisabeth werd al in 1975 tot charterschip verbouwd door Claas Tolman uit Monnickendam. Hij begon met het varen van passagiers om dit alles te bekostigen. In oktober 1996 werd het schip verkocht aan de familie Boschman. In de winter 1998/'99 is aan dek vrijwel alles vernieuwd. In de volgende seizoenen werden de machinekamer en de roef aangepakt.
Zoveel waters, zoveel schepen wordt wel gezegd. Aangezien sommige vaarwaters problemen met zich mee brachten, zijn veel aparte scheepstypen ontstaan. Zo ook de Hagenaar, een rivierschip dat je in het hartje van de grote steden kon terugvinden. Daar loste het zijn lading, vaak stenen van de steenfabrieken aan de bovenloop van onze rivieren.
Voor de uitbreiding van Den Haag werden er speciale eisen aan de schepen gesteld. Er was de beruchte drempel bij de gasfabriek aan de Trekvliet, een ijzeren balk op 1,45 meter diepte Delflands peil. Dan was er nog de Wagenbrug, een vaste brug die men moest passeren om in het hartje van de stad te komen. De breedte, de hoogte én de ruimte voor de brug bepaalden de maximale maten van de Hagenaar. De Elisabeth is om die reden precies 4,19 meter breed.
Het tuig bestond uit een grootzeil met rechte gaffel, fok en eventueel een kluiver. De meeste ijzeren Hagenaars zijn gebouwd tussen 1905 en 1915.
De meeste werven waar Hagenaars werden gebouwd, vinden we in Zuid Holland en in Gelderland langs de grote rivieren.
Een dramatische brand aan boord van de Elisabeth in de haven van Volendam (1979) was de directe aanleiding voor de overheden om veiligheidsregels te stellen voor zeilende passagiersschepen.